Ze leek een superster te gaan worden. De Amerikaanse zangeres en rapster Lauryn Hill, die naam had gemaakt als lid van de Fugees, bracht in 1998 The miseducation of Lauryn Hill uit, een album vol soul, hiphop en reggae, waarover critici en publiek het voor één keer met elkaar eens waren: fantastisch.
Maar na dat debuut, waarvan miljoenen exemplaren werden verkocht en dat met Grammy's werd overladen, werd het stil rond Lauryn Hill.
De veiligste en meest logische verklaring was dat ze zich op het moederschap had gestort (samen met een zoon van Bob Marley kreeg ze vier kinderen). Maar ook doken verhalen op dat ze volkomen gaga was geworden. Een in 2002 verschenen unplugged-album leek die verhalen te bevestigen. Niet eerder in de popmuziek wist een artiest een reputatie zo om zeep te helpen als Hill met die volkomen stuurloze en vooral maffe plaat.
Horen we nooit meer iets van, leek het. Maar opeens is Lauryn Hill weer op tournee. Berichten uit Engeland waren weinig hoopvol. De zangeres had er het publiek tegen zich in het harnas gejaagd met een ultrakort, maar vooral verward optreden.
In De Heinekenhal meldde zich na lang wachten een meneer op het podium die het publiek vroeg enige compassie met Hill te hebben; Ze had door verkoudheid een schorre stem. Na nog een tijdje was hij er weer. Op bevel van de zangeres herhaalde hij zijn boodschap in het Engels, waarbij schor was vertaald als strange. Wat een adequate omschrijving bleek van niet alleen haar stem, maar het hele optreden.
Voor Hill zelf het podium betrad, draaide haar twaalfkoppige band uitgebreid warm. Fantastische band, in staat tot uitgebreid improviseren, maar je voelde als toehoorder de vertwijfeling: waar blijft ze? Na de nodige instrumentaaltjes was ze er. Op straat zou je haar waarschijnlijk zo voorbij zijn gelopen Nog geen tien jaar geleden was ze een absolute schoonheid, nu zag ze er uit als een zwerver. Haar regenjas bleef de hele avond aan, de malle Swiebertjeshoed hield ze op. Het eerste deel van het concert was raar, maar fascinerend. Waar haar muziek vroeger heel relaxed was, klonk die nu ronduit opgefokt. Of ze van de weed was overgestapt op de cocaïne.
Soms kwam een oud nummer voorbij, maar dan in een veel snellere versie. Nieuw werk klonk nog razender. Net toen we dachten getuige te zijn van de geboorte van een nieuw genre (speedsoul?), werd gas teruggenomen. Een zucht van verlichting ging door de zaal, maar Hill bleek haar stem inmiddels echt aan gort te hebben geschreeuwd. En dan moet je van Killing me softly afblijven. Vroeger wist Lauryn Hill met dat nummer Roberta Flack naar de kroon steken, nu klonk ze als een bezopen bezoeker van een karaokebar. (Peter van Brummelen)
Ach ja, zolang ze niet helemaal doorslaat en in de bak terecht komt en/of dakloos op straat, dan heeft ze het in elk geval beter gedaan dan Leila K.
Geplaatst door: FlyingRhino | zaterdag 28 juli 2007 om 23:37